..in een vreemde stad zoals Bogotá? (de term 'vreemd' mag hier ruim geïnterpreteerd worden)
Bijvoorbeeld in uw vrije tijd een cursus fotoreportage volgen: nu ge toch dat nieuwe fototoestel hebt is het misschien eens tijd om daar serieuze fotos mee leren te trekken...
en zo leert ge nie alleen een verborgen interesse (talent?) van uzelf te ontdekken, maar ziet ge ineens ook de stad door andere ogen (of moet dat lens zijn?).
En terwijl ge voorheen al grote bewondering had voor anderen die schitterend fotoreportages maken, en zelf ook al wel eens een goeie foto getrokken hebt, was de drempel om die camera in Bogotá op straat boven te halen nog altijd wat te groot.
En als ge die moed wel begint te hebben, is het bijzonder boeiend om stilaan die stad te herontdekken, en te moeten vaststellen dat ze precies voor die camera gemaakt lijkt...
Wednesday, February 25, 2009
Tuesday, February 3, 2009
Blijkbaar komt de oorlog president Uribe goed uit en de guerilla dat hij aan de macht is...
De woorden van Alan Jara, net nadat ie vandaag vrij kwam na 8 jaar in de jungle gevangen gezeten te hebben.
Op zich nie zo'n vreemde uitspraak: beide partijen in dit conflict hebben er belang bij dat het aanhoudt anders was het al lang opgelost.
Maar wat daarentegen wel merkwaardig is, is dat die woorden gesproken worden door iemand die 8 jaar lang van zijn vrijheid berooft is, tegen zijn wil de jungle moest doorkruisen wanneer de guerilla werd aangevallen door het leger, en (volgens de regering dan toch) door hen werd gefolterd.
Over het algemeen gaat het namelijk anders, en worden de net vrijgekomen personen prompt voor de microfoon gezet om uitvoerig hun dank aan leger en regering te betuigen voor hun vrijlating.
Dat was bv het geval bij Ingrid Betancourt en ook vorige zondag nog, toen 4 andere gijzelaars vrijkwamen.
Deze keer hebben ze zich daarbij wat mispakt, want naast beschrijving van bombardementen door het leger, noemde hij het ook 'de wereld op zijn kop: de guerilla die me beschermde en het leger dat me beschoot.'
Oops... foutje, señor Uribe...
Op zich nie zo'n vreemde uitspraak: beide partijen in dit conflict hebben er belang bij dat het aanhoudt anders was het al lang opgelost.
Maar wat daarentegen wel merkwaardig is, is dat die woorden gesproken worden door iemand die 8 jaar lang van zijn vrijheid berooft is, tegen zijn wil de jungle moest doorkruisen wanneer de guerilla werd aangevallen door het leger, en (volgens de regering dan toch) door hen werd gefolterd.
Over het algemeen gaat het namelijk anders, en worden de net vrijgekomen personen prompt voor de microfoon gezet om uitvoerig hun dank aan leger en regering te betuigen voor hun vrijlating.
Dat was bv het geval bij Ingrid Betancourt en ook vorige zondag nog, toen 4 andere gijzelaars vrijkwamen.
Deze keer hebben ze zich daarbij wat mispakt, want naast beschrijving van bombardementen door het leger, noemde hij het ook 'de wereld op zijn kop: de guerilla die me beschermde en het leger dat me beschoot.'
Oops... foutje, señor Uribe...
Tuesday, January 20, 2009
Monday, January 12, 2009
...een teken van leven...
't werd weer eens tijd om nog eens iets op de blog te zetten, want het is hier muisstil geweest de afgelopen maand. En om de bezorgdheid van sommigen tegemoet te komen: deze keer is de post iets 'persoonlijker' (NB:*alles* is uiteindelijk op de één of andere manier politiek, zelfs gewoon een pintje gaan pakken (eigen bier eerst!)) . Soit, tot daar.
Mocht er twijfel zijn over waarom het hier zolang stil is geweest, neen: Ik ben niet gevangen genomen door de FARC, noch op Cocaïne-toerisme geweest (wat blijkbaar wel gebeurt).
In mijn geval ben ik de 'gewone' toeristische tour op gegaan, backpackers-style zoals dat heet: Lonely Planet in de hand, de bussen op en af en zo van de ene ongelooflijk mooie plaats naar de andere. Je kan hier op enkele uren tijd van plekken op 5000meter hoogte, sneeuw en vrieskou inclusief, afdalen tot aan de Caraïbische kust met zo'n aangename dertig graden.
En aangezien Colombia op dat gebied nog redelijk onbekend is (maar ook s
teeds meer bemind, aan de hoeveelheid buitenlandse - en zelfs Belgische! - toeristen te zien die we tegenkwamen) lijkt het aangewezen om eens op een kaartje te tonen waar ik juist allemaal gezeten heb. (Klikkediklik op de foto voor slechtzienden)
Zoals je kan zien begon de trip vanuit Bogota, richting noorden, over Villa de Leyva en San Gil, met als hoofddoel de kust (en de daarmee gepaard gaande warmte) op te zoeken.
Een aantal prachtige dorpjes, met het nodige natuur-schoon, waar je urenlange wandelingen kan doen tussen de berglandschappen.
Het is wel een afstandje tot aan de kust, dus vandaar de verschillende tussenhaltes: uiteindelijk is de busrit vanuit San Gil toch nog een 8 a 9-tal uur om in Santa Marta aan te komen. Maar eens aangekomen in het vissersdorpje Taganga, is dat het zeker allemaal waard, al was het maar voor de zonsondergangen.
Parque Tayrona, een schitterend natuurpark vlakbij, is zeker de moeite, maar tijdens de kerstdagen moet je er de files wel bijnemen (de waarschuwing 'stapvoets verkeer' is hier meer dan van toepassing).
en dan Cartagena eens de belangrijkste haven van het continent (waarlangs de Spanjaarden toendertijd al het gestolen goud naar buiten sleepten. Oops: nu doet ge het weer, Gert...), is nu de toeristiche trekpleister voor zowel binnenlandse als buitenlandse toeristen.
Het historisch centrum is ook nu nog altijd wat Havana ooit geweest moet zijn...
en Medellin? Tja: heeft z'n slechte reputatie uit het verleden van zich afgeschud, en is nu een moderne stad met bovengrondsemetro, maar die ene dag dat ik er rondliep heeft het me niet echt kunnen bekoren. Buiten de 'paisas' zelf dan, zoals de bewoners van de streek worden genoemd, nog vriendelijker en sympathieker dan de rest van de Colombianen.
En dat is op zich al serieus veel...
De volledige reeks fotos kan je hier vinden,
terwijl er voor liefhebbers van Carnaval een hele hoop fotos online staan over het vier-jaarlijkse 'Carnaval Del Diablo' in Riosucio waar ik de trip mee afsloot.
Ah, en een gelukkig nief jaar, mocht ik dat nog nie gezegd hebben...
Mocht er twijfel zijn over waarom het hier zolang stil is geweest, neen: Ik ben niet gevangen genomen door de FARC, noch op Cocaïne-toerisme geweest (wat blijkbaar wel gebeurt).
In mijn geval ben ik de 'gewone' toeristische tour op gegaan, backpackers-style zoals dat heet: Lonely Planet in de hand, de bussen op en af en zo van de ene ongelooflijk mooie plaats naar de andere. Je kan hier op enkele uren tijd van plekken op 5000meter hoogte, sneeuw en vrieskou inclusief, afdalen tot aan de Caraïbische kust met zo'n aangename dertig graden.
En aangezien Colombia op dat gebied nog redelijk onbekend is (maar ook s
teeds meer bemind, aan de hoeveelheid buitenlandse - en zelfs Belgische! - toeristen te zien die we tegenkwamen) lijkt het aangewezen om eens op een kaartje te tonen waar ik juist allemaal gezeten heb. (Klikkediklik op de foto voor slechtzienden)Zoals je kan zien begon de trip vanuit Bogota, richting noorden, over Villa de Leyva en San Gil, met als hoofddoel de kust (en de daarmee gepaard gaande warmte) op te zoeken.
Een aantal prachtige dorpjes, met het nodige natuur-schoon, waar je urenlange wandelingen kan doen tussen de berglandschappen.
Het is wel een afstandje tot aan de kust, dus vandaar de verschillende tussenhaltes: uiteindelijk is de busrit vanuit San Gil toch nog een 8 a 9-tal uur om in Santa Marta aan te komen. Maar eens aangekomen in het vissersdorpje Taganga, is dat het zeker allemaal waard, al was het maar voor de zonsondergangen.
Parque Tayrona, een schitterend natuurpark vlakbij, is zeker de moeite, maar tijdens de kerstdagen moet je er de files wel bijnemen (de waarschuwing 'stapvoets verkeer' is hier meer dan van toepassing).
en dan Cartagena eens de belangrijkste haven van het continent (waarlangs de Spanjaarden toendertijd al het gestolen goud naar buiten sleepten. Oops: nu doet ge het weer, Gert...), is nu de toeristiche trekpleister voor zowel binnenlandse als buitenlandse toeristen.
Het historisch centrum is ook nu nog altijd wat Havana ooit geweest moet zijn...
en Medellin? Tja: heeft z'n slechte reputatie uit het verleden van zich afgeschud, en is nu een moderne stad met bovengrondsemetro, maar die ene dag dat ik er rondliep heeft het me niet echt kunnen bekoren. Buiten de 'paisas' zelf dan, zoals de bewoners van de streek worden genoemd, nog vriendelijker en sympathieker dan de rest van de Colombianen.
En dat is op zich al serieus veel...
De volledige reeks fotos kan je hier vinden,
terwijl er voor liefhebbers van Carnaval een hele hoop fotos online staan over het vier-jaarlijkse 'Carnaval Del Diablo' in Riosucio waar ik de trip mee afsloot.
Ah, en een gelukkig nief jaar, mocht ik dat nog nie gezegd hebben...
Labels:
colombia,
toeristje spelen
Wednesday, December 17, 2008
Triestig nieuws...
Het is triestig om het te moeten zeggen, maar het was iets waarvoor ik gevreesd had.
Toen de MINGA in het centrum van Bogota aankwam en ik de speeches hoorde van de leiders van de inheemse mars, kreeg ik plots het akelige gevoel dat dit niet ongestraft voorbij kon gaan.
Het feit dat inheemse volkeren hun rechten opeisen in het centrum van de macht, tegenover de gebouwen van de senaat en op enkele meters van het paleis v/d president, is volgens sommigen in dit land strafbaar met de dood.
Dat gaat zo al meer dan 500 jaar lang op dit continent, en blijkbaar, vandaag nog steeds.
Aida zei die dag hetvolgende: 'maakt me niet uit dat ze mij weten te vinden, dat ze mij vermoorden, we zijn hier met velen, juist?'
Gisteren bereikte ons het trieste nieuws dat haar echtgenote werd gedood in een aanslag, door het leger, toen hij de wagen van het CRIC (locale inheemse organisatie uit Cauca) bestuurde.
Het leidt weinig twijfel dat zij het doel van de aanslag was.
zie ook het nieuwsartikel op de BD site
Toen de MINGA in het centrum van Bogota aankwam en ik de speeches hoorde van de leiders van de inheemse mars, kreeg ik plots het akelige gevoel dat dit niet ongestraft voorbij kon gaan.
Het feit dat inheemse volkeren hun rechten opeisen in het centrum van de macht, tegenover de gebouwen van de senaat en op enkele meters van het paleis v/d president, is volgens sommigen in dit land strafbaar met de dood.
Dat gaat zo al meer dan 500 jaar lang op dit continent, en blijkbaar, vandaag nog steeds.
Aida zei die dag hetvolgende: 'maakt me niet uit dat ze mij weten te vinden, dat ze mij vermoorden, we zijn hier met velen, juist?'
Gisteren bereikte ons het trieste nieuws dat haar echtgenote werd gedood in een aanslag, door het leger, toen hij de wagen van het CRIC (locale inheemse organisatie uit Cauca) bestuurde.
Het leidt weinig twijfel dat zij het doel van de aanslag was.
zie ook het nieuwsartikel op de BD site
Saturday, December 6, 2008
ACT NOW!
en teken de videopetitie, want 't wordt hoog tij(d):
Dezer dagen wordt er zowel in Brussel, op Europees niveau, als in Poznan, Polen, tijdens de VN conferentie over klimaat gesproken over maatregelen die verdere uitstoot moeten beperken.
Maar de eindresultaten blijken uiteindelijk meestal maar verwaterde versies van de noodzakelijke drastische ingrepen, en de tot hiertoe aangevoerde oplossingen (bv: handel in uitstootrechten) komen uiteindelijk enkel maar neer op:
'Wacht (armere) buurman, ik zal u wat betalen om nie te vervuilen, zodat ik rustig voort kan doen, ok?'
Zo gaan we er dus nie geraken...
Dus toch maar een woonboot dan, meneer?
Dezer dagen wordt er zowel in Brussel, op Europees niveau, als in Poznan, Polen, tijdens de VN conferentie over klimaat gesproken over maatregelen die verdere uitstoot moeten beperken.
Maar de eindresultaten blijken uiteindelijk meestal maar verwaterde versies van de noodzakelijke drastische ingrepen, en de tot hiertoe aangevoerde oplossingen (bv: handel in uitstootrechten) komen uiteindelijk enkel maar neer op:
'Wacht (armere) buurman, ik zal u wat betalen om nie te vervuilen, zodat ik rustig voort kan doen, ok?'
Zo gaan we er dus nie geraken...
Dus toch maar een woonboot dan, meneer?
Sunday, November 30, 2008
bio-, agro- of niks geen brandstof ?
Tot voor een paar jaar werd het als dé oplossing naar voor geschoven voor ons brandstof probleem: biobrandstof. We gingen onze benzineslurpers voederen op biobrandstof en daardoor ineensklaps zowel het probleem van het nakende olietekort als de klimaatswijziging oplossen.
Niet dus: het idee dat olie (wat je in sé maar uit de grond moet pompen) kan vervangen door een andere brandstof die je eerst nog moet kweken en waarvoor wegens je gulzigheid het hele aardoppervlak moet volplanten, leek op z'n zachtst gezegd een absurd.
Of toch ten minste voor sommige visionaire geesten die er al voor waarschuwden nog voor dat de mexicanen de prijs van hun tortillas de lucht zagen inschieten. Anderen, waaronder diegene die binnen de EU de plak zwaaiden, deden er iets langer (een jaar of twee-drie) over om tot dezelfde conclusie te komen.
Er wordt dan ondertussen wel gesproken over tweede en derde generatie biobrandstoffen, die dergelijke problemen niet *zouden* hebben, maar dat klinkt allemaal mooi natuurlijk.
In de realiteit worden er dankzij die 'nieuwe vraag' vanuit Europa, overal ter wereld grootschalige plantages opgezet om daaraan te voldoen.
In Colombia gaat het dan over suikerriet om ethanol te maken, of Afrikaanse palm voor biodiesel. Om een idee te hebben hoe reel en ingrijpend die plannen zijn: in Colombia alleen al voorziet men om in de komende jaren zo'n 3,5 miljoen hectaren in gebruik te nemen. Stel u voor: een gebied groter dan België en Luxemburg bij elkaar, wordt vrijgemaakt om er een monocultuur als Afrikaanse palm neer te planten, kilometers en kilometers na elkaar. Dat dat problemen met zich meebrengt, lijkt nogal evident: ontbossing, gedwongen verplaatsing van de aanwezige bevolking, uiteraard met het nodige geweld van paramilitairen en doden tot gevolg. En achteraf kan je de bestaande biodiversiteit wel goedendag zeggen: het is in zo'n plantage oorverdovend stil want ook de beestjes besluiten dat het ergens anders minder eentonig is. Plots nie meer zo 'bio' te noemen die brandstof...
Relevante lectuur:
Friends of the Earth International, September 2008: 'Fuelling destruction in latin america: the real price of the drive for agrofuels'
MO* paper: 'Betalen de armen de prijs van een slecht beleid? Biobrandstoffenbeleid, duurzame ontwikkeling en eerlijke handel'
Broederlijk Delen: 'FAQ: Biobrandstoffen en de klimaatopwarming'
Subscribe to:
Posts (Atom)