en wat valt er over Colombia te vertellen?

Ik heb de laatste paar maanden nogal veel over andere dingen geschreven: mijnbouw, Latijns amerika in het algemeen, Honduras, zelfs over Guatemala... en tis toch weer bijna 5 jaar geleden dat ik daar was...
Maar eigenlijk is er ook wel het een en het ander te vertellen over Colombia zelf, alleen is het soms zoveel dat ge het nie meer bij kunt houden. De laatste tijd vlot het niet echt goed tussen señor Uribe en zijn buren. Da's eigenlijk al een heel tijdje en sinds ie vorig jaar een kamp van de FARC gaan bombarderen is op Ecuadoriaans grondgebied is het er eigenlijk nooit op verbeterd.
Beschuldigingen worden sindsdien heen en weergeslingerd, meestal op de één of andere manier gebaseerd op de 'Magische laptop' van rebelleider Raul Reyes die de Colombianen in het kamp buit maakten. 'Magisch', omdat daar maar konijnen blijven uitkomen...

Sindsdien staan de diplomatieke banden tussen beide landen op een zeer laag pitje, en recentelijk is dat alleen maar erger geworden. Ecuador klaagde de ex minister van defensie van Colombia (die momenteel ambities heeft voor het presidentschap nota bene) aan voor die 'inval', waarna Colombia dan weer de ecuadoriaanse president Correa beschuldigd van fondsen te hebben gekregen van de FARC voor zijn campagne. Er duikt plots een video op waarin een belangrijke leider van de FARC dit beweert, maar de vraag is in hoeverre die wel 'echt' is...
Enfin, die twee zijn nog even zoet dus.
En uiteraard kan Chavez ook niet stilzitten bij dit alles: zeker niet als Uribe beslist 3, of nee wacht zijn het er nu 5? ah nee zelfs 7, militaire basissen ter beschikking te stellen van de 'gringos' nadat Ecuador besluiten het contract voor de militaire basis Manta, 10 jaar uitvalsbasis voor militaire (ehum, ik bedoel antidrug) operaties van de VS, niet te verlengen en hen de deur te wijzen.
Veel geroep over een knieval voor de yankies en de soevereiniteit van het Latijns Amerikaans continent en mogelijke invallen bij de roodgekleurde buurlanden, net nu dat Honduras dezerdagen het strijdtoneel is van het links-rechts getouwtrek over wie de baas mag spelen. Slechte timing dus, señor Uribe om hiermee af te komen, en hij dat dan maar op een rondrit om de rest v/h continent - die er ook nie echt meer kunnen lachen - te vertellen dat het allemaal zo erg nog nie is, en dat nog voor eigenlijk in Colombia zelf duidelijk bestaat over wat de deal met de VS nu juist inhoudt...
Maar das nog lang nie alles natuurlijk: hocus pocus, en plots duiken er bewijzen op dat de FARC 3 (!) raketlanceerders in hun bezit hebben van Zweedse makelij, die in de jaren tachtig aan Venezuela verkocht werden.Ddus logisch gevolg: Chaves levert wapens aan de FARC. De mogelijkheid dat er in die bijna dertig jaar een sergeantje ergens een duister dealtje zou gedaan kunnen hebben om zijn miserabele soldij wat bij te spijzen is natuurlijk veel te ver gezocht. Nog wat meer heen en weergeroep tussen deze heren natuurlijk, ambassadeurs worden teruggeroepen. Pas maar op of ik sluit de grenzen voor uw producten, tis gedaan met onze goedkope olie, ge moet es proberen ons aan te vallen en ik klop u plat, enz, etc...
En vandaag lees ik dan weer in de krant: Colombia arresteert 11 Ecuadoriaanse soldaten die 300 meter over de grens waren gekomen - en ik die dacht dat ze je in het leger net leerden binnen de lijntjes te lopen - volgens de Ecuadoraanse minister van defensie, omdat ze 'gaan winkelen waren'. En dezelfde dag nog beschuldigd Chavez Colombia ervan de grens met Venezuela overgestoken te hebben 'om hen te pesten' want tegen de tijd dat zijn soldaten ter plaatse waren, hadden ze al lang de benen genomen.
Enfin, allemaal maar om te zeggen dat deze drie heren dringend een koude douche moeten pakken, of - in het kader van 'Make Love not War' - misschien samen maar eens een hotelkamer moeten opzoeken. Dat zou ook meer dan voorpaginanieuws zijn lijkt mij...

Update: vandaag begint de top van de landen van UNASUR (unie van zuidamerikaanse naties) in Quito, zonder Uribe, want hij had geen goesting om op het matje geroepen te worden...
Update: Uribe en Obama op het matje roepen zelfs?

Duurzame alternatieven voor mijnbouw: het voorbeeld van García Rovira

Op zo'n 8 uur ten noorden van Bogotá, in de provincie García Rovira, ligt de paramo 'El Almorzadero'. Dit unieke soort ecosysteem, enkel te vinden in een aantal latijns amerikaanse landen, ligt op zo'n 4000 meter hoogte en doet dienst als het waterreservoir voor de omliggende regio. Hier ontstaan vele kleine riviertjes die de watervoorziening verzekeren van de eronder gelegen gemeenschappen en dropjes, en vormt het brongebied van de rivieren Chitagá en Servitá.

De unieke plantensoort die hier groeit, de 'Frailejón', heeft als eigenschap dat ie het vocht opneemt uit de mist die bijna constant over het landschap hangt, en zo langzaam water verzamelt om moerasgebiedjes en meertjes te vormen.
De plant groeit jaarlijks ongeveer één centimeter, en kan wel tot 4 meter hoog worden.
Het is aan de Frailejón, en de paramos waarin zij langzaam kunnen groeien, dat Colombia zijn overvloed van water te danken heeft. Maar dat is niet de enige rijkdom van de streek: onder de bergtoppen zitten eveneens grondstoffen die al even veel, of zelfs nog meer interesse opwekken als de rijkdom aan water.


Hier baatte tot voor enkele jaren het bedrijf 'Carboriente' een steenkoolmijn uit, een gegeerde brandstof die hier redelijk eenvoudig aan de oppervlakte van de bergtoppen ontgonnen kan worden zonder te diepe tunnels te hoeven graven.
De inwoners van de streek, die voornamelijk aan landbouw en veeteelt doen, merkten al snel de gevolgen op bij hun dieren van de zwavelvuiling die gepaard gaat met de ontginning van steenkool. Ze kwamen dan ook in actie: bezetten de mijn en dwongen het bedrijf om de ontginning ervan stop te zetten.


Nu, zo'n vier jaar later ligt het terrein er volledig verlaten bij, de gebouwen die er stonden zijn nu nog enkel ruines. De natuur begint zich stilaan terug te herstellen, hoewel de littekens nog steeds zichtbaar blijven en het water dat uit de mijnschacht loopt vervuild is zwavel.
De putten werden door de gemeenschap terug dichtgegooid en het terrein hermetisch afgesloten zodat niemand nog toegang heeft tot de mijn.




Een veertigtal families uit de streek hebben als duurzaam alternatief ingezet op het verzekeren van hun eigen voedselvoorziening. Ze vormden samen 'Agrovida', een organisatie van kleine boeren die op organische wijze hun gewassen verbouwen, en ze daarna op de lokale markt brengen.

Met als slogan 'territoria voor het leven, en niet voor mijnbouw' zijn ze een voorbeeld van hoe verzet tegen mijnbouwactiviteit kan slagen, maar desondanks hun overwinning blijven ze waakzaam. De regering legde vorig jaar dan wel de procedures voor het toekennen van licenties stil, maar het recente nieuws dat mijnbouwreus Rio Tinto het oog zou laten vallen hebben op de rest van de steenkool betekent dat ze in de toekomst mogelijks opnieuw in actie zullen moeten treden.

Meer fotos

Popayan, Cauca: het zuidwesten van Colombia

Dagske vrij? Bezoek eens een zoutcathedraal...

Blijkbaar komt de oorlog president Uribe goed uit en de guerilla dat hij aan de macht is...

De woorden van Alan Jara, net nadat ie vandaag vrij kwam na 8 jaar in de jungle gevangen gezeten te hebben.
Op zich nie zo'n vreemde uitspraak: beide partijen in dit conflict hebben er belang bij dat het aanhoudt anders was het al lang opgelost.
Maar wat daarentegen wel merkwaardig is, is dat die woorden gesproken worden door iemand die 8 jaar lang van zijn vrijheid berooft is, tegen zijn wil de jungle moest doorkruisen wanneer de guerilla werd aangevallen door het leger, en (volgens de regering dan toch) door hen werd gefolterd.
Over het algemeen gaat het namelijk anders, en worden de net vrijgekomen personen prompt voor de microfoon gezet om uitvoerig hun dank aan leger en regering te betuigen voor hun vrijlating.
Dat was bv het geval bij Ingrid Betancourt en ook vorige zondag nog, toen 4 andere gijzelaars vrijkwamen.
Deze keer hebben ze zich daarbij wat mispakt, want naast beschrijving van bombardementen door het leger, noemde hij het ook 'de wereld op zijn kop: de guerilla die me beschermde en het leger dat me beschoot.'
Oops... foutje, señor Uribe...

...een teken van leven...

't werd weer eens tijd om nog eens iets op de blog te zetten, want het is hier muisstil geweest de afgelopen maand. En om de bezorgdheid van sommigen tegemoet te komen: deze keer is de post iets 'persoonlijker' (NB:*alles* is uiteindelijk op de één of andere manier politiek, zelfs gewoon een pintje gaan pakken (eigen bier eerst!)) . Soit, tot daar.

Mocht er twijfel zijn over waarom het hier zolang stil is geweest, neen: Ik ben niet gevangen genomen door de FARC, noch op Cocaïne-toerisme geweest (wat blijkbaar wel gebeurt).

In mijn geval ben ik de 'gewone' toeristische tour op gegaan, backpackers-style zoals dat heet: Lonely Planet in de hand, de bussen op en af en zo van de ene ongelooflijk mooie plaats naar de andere. Je kan hier op enkele uren tijd van plekken op 5000meter hoogte, sneeuw en vrieskou inclusief, afdalen tot aan de Caraïbische kust met zo'n aangename dertig graden.

En aangezien Colombia op dat gebied nog redelijk onbekend is (maar ook steeds meer bemind, aan de hoeveelheid buitenlandse - en zelfs Belgische! - toeristen te zien die we tegenkwamen) lijkt het aangewezen om eens op een kaartje te tonen waar ik juist allemaal gezeten heb. (Klikkediklik op de foto voor slechtzienden)

Zoals je kan zien begon de trip vanuit Bogota, richting noorden, over Villa de Leyva en San Gil, met als hoofddoel de kust (en de daarmee gepaard gaande warmte) op te zoeken.
Een aantal prachtige dorpjes, met het nodige natuur-schoon, waar je urenlange wandelingen kan doen tussen de berglandschappen.

Het is wel een afstandje tot aan de kust, dus vandaar de verschillende tussenhaltes: uiteindelijk is de busrit vanuit San Gil toch nog een 8 a 9-tal uur om in Santa Marta aan te komen. Maar eens aangekomen in het vissersdorpje Taganga, is dat het zeker allemaal waard, al was het maar voor de zonsondergangen.
Parque Tayrona, een schitterend natuurpark vlakbij, is zeker de moeite, maar tijdens de kerstdagen moet je er de files wel bijnemen (de waarschuwing 'stapvoets verkeer' is hier meer dan van toepassing).

en dan Cartagena eens de belangrijkste haven van het continent (waarlangs de Spanjaarden toendertijd al het gestolen goud naar buiten sleepten. Oops: nu doet ge het weer, Gert...), is nu de toeristiche trekpleister voor zowel binnenlandse als buitenlandse toeristen.
Het historisch centrum is ook nu nog altijd wat Havana ooit geweest moet zijn...

en Medellin? Tja: heeft z'n slechte reputatie uit het verleden van zich afgeschud, en is nu een moderne stad met bovengrondsemetro, maar die ene dag dat ik er rondliep heeft het me niet echt kunnen bekoren. Buiten de 'paisas' zelf dan, zoals de bewoners van de streek worden genoemd, nog vriendelijker en sympathieker dan de rest van de Colombianen.
En dat is op zich al serieus veel...


De volledige reeks fotos kan je hier vinden,
terwijl er voor liefhebbers van Carnaval een hele hoop fotos online staan over het vier-jaarlijkse 'Carnaval Del Diablo' in Riosucio waar ik de trip mee afsloot.

Ah, en een gelukkig nief jaar, mocht ik dat nog nie gezegd hebben...

2 dagen in Bogotá

Het lijkt wel de titel van een kortverhaal, of zelfs een roman.
Nog niet echt duidelijk wel genre het is, misschien een thriller, als ge moogt afgaan op de kille avonden.
Tis nog effe wennen, rondlopen in zo'n een miljoenen stad (7 om exact te zijn). Met verkeer dat tegelijk gestructureerd lijkt en compleet chaotisch verloopt: er wordt braaf aan de rode lichten gestopt, maar eens groen is de gehele rijbaan terbeschikking om zo snel mogelijk voorliggers voorbij te geraken. Bij het oversteken van eenrichtingsstraten kijk ik toch nog even de andere kant op, voor het geval iemand besloten heeft dat ie er zo nog rapper geraakt.
Ik heb wel geluk: ik woon op een tiental minuten van het kantoor van CENSAT, dus kan elk ochtend rustig te voet naar m'n werk (wel goed uitkijken dus). Daar zitten een hoop gemotiveerde jonge mensen bijeen die dezer dagen razend druk bezig zijn handtekeningen te verzamelen om een referendum te kunnen organiseren. Meer hierover later.
Ikzelf probeer hiertussen wat op snelheid te komen, het lijkt alsof ik nog in een lagere versnelling zit wanneer ik de geanimeerde gesprekken zo goed als mogelijk probeer mee te volgen.
Das normaal natuurlijk dat het effe duurt voor ik mee ben, dus werk ik me ondertussen wat in in de thema's waar zij mee bezig zijn: petroleum, agrocombustibles (biobrandstof), en de export van palmoil naar Europa, en wat dat voor gevolgen heeft voor lokale gemeenschappen hier (lap, wéér iets dat ge niet meer gaat kunnen aankopen binnenkort). Daar hoort ge ook nog wel meer over.
De komende dagen hoop ik mijn actieradius hier wat verder uit te breiden: de lokale marktjes op zoeken om inkopen te doen en zo wat beter in de sfeer van de stad te komen.

Tis zover!

Op naar Colombia! dan toch...
'T heeft wat voeten in de aarde gehad (of beter: het consulaat van Colombia), maar uiteindelijk ben ik aan een visum geraakt, en ineens voor twee jaar zelfs.
Ondertussen gelooft al lang niemand meer dat ze me daar wel binnen laten, dus hieronder een bewijsje, ineens incluis met een colombiaanse leestip...